„Wieczorami, bywało, miał czas, czytał w głos i słuchać było można, a słuchać. Zimową porą. O tutaj.
Odgarnia firaneczkę znad okapu komina. Pełno książek w nie domkniętej walizce i tak rozrzuconych lub ułożonych w zwarte, nieomal wojskowe szeregi. Biorą jedną. .Pokolenie Marka Swidy" — Andrzeja Struga. Książka... z moją dedykacją dla Józka.
— Poczyta sobie pani, czas zleci. Idę do obrządku.
Skąd ta książka w tym domu Oglądam inne. Dzieła historyczne, prawnicze, przyrodnicze, beletrystyka i poezja. Skala zainteresowań nie znanego mi pana inżyniera wzbudza we mnie szczery zachwyt. Z tylu książkami inżynier nie może być samotny. W tej głuchej wsi, gdzie zdawałoby się nie znajdzie się kawałka zadrukowanego papieru, tyle skarbów nauki i sztuki! Coraz więcej jestem zaintrygowana inżynieremGrzegorzem. Ale nie wypada szperać w cudzych książkach. Opuszczam firaneczkę. Rozglądam się po mieszkaniu. Na gwoździu znajomy kożuszek, narciarska czapka... Tak. Więc to tutaj przebywa Moja Bieda. Tu chorował Józek, może i prawda, że po tym moim liście zawiadamiającym o „wyjściu za mąż" Co za historia! Trochę z jakiejś „Trędowatej". Śmieszne. Już teraz nie chcę się zobaczyć z Józkiem. Niech nie przychodzi. Zaszyfruję mu wiadomość i co prędzej ucieknę.“(12)