„— Ale ja jeszcze się nie przedstawiłem — podszedł do stolika autora. — Niestety, bardzo ubolewam, że... nazwisko moje jest jakby wyjątkiem. Zupełnie do tego, co tu się dzieje, nie pasuje. Niestety zupełnie. Jestem Leon Wachicki. Bardzo mi miło, proszę pana.
Autor wstał również i uścisnął kościstą, f«^J ten sposób poznał on bohatera poniższej osobhwej historu, nader pogmatwanej i niejasnej.
Leon Wachicki, absolwent WSH, był jeszcze do niedawna zastępcą dyrektora krakowskiego oddziału międzynarodowego towarzystwa podróży Vagons Lits Cook. Matka jego — również koścista i zielonooka kobieta — za czasów walk o niepodległość i w okresie pierwszej wojny światowej związała się z Legionami Piłsudskiego i ponoć odegrała jakąś ważną rolę czy epizod jako peowiaczka. Dość że później, za rządów sanacji, została odznaczona wysokim wojskowym orderem i że zawsze w jej domu pełno było pułkownikówministrów, z którymi była po imieniu. Jej przezwiskiem konspiracyjnym było Siostra Wanda.
Natomiast stary Melchior Wachicki, jej mąż, architekt z zawodu — za czasów Młodej Polski chodzący w czarnej pelerynie i z brodą — odznaczał się dwiema cechami żył właściwie nie wiadomo za jakie pieniądze, bo nikt nigdy nie słyszał, aby pracował, coś kreślił lub coś komuś budował — to pierwsza cecha. Druga polegała na jego szepczącym sposobie mówienia i specjalnym uśmiechu, którym słuchaczy — nawet najbardziej odpornych — zawsze uwodził. Szepczące mówienie, wszystko jedno, na jaki temat, kończyło się zazwyczaj wzmianką jakby przypadkową o dziadku Piłsudskim, o ministrze Becku lub premierze Sławojku, w ogóle o całej kamaryli. „Dziadek powiedział do mnie to!" „A ja wtedy powiedziałem do Becka Słuchaj, Józiu!" „Sławojek mnie wczoraj zapytał Co wam jest, Melchiorze" Te zdania wyskakiwały nagle z szeptu, nawet bez żadnego związku z poprzednią rozmową, i wywierały na słuchaczach odpowiednie wrażenie. Natomiast specjalny uśmiech pana Melchiora ukazywał się na jego ogolonej twarzy (przypominającej wysłużonego aktora)“(3)