Na przydzielonym dywizji odcinku

„Na przydzielonym dywizji odcinku kipiała gorączkowa praca nad budową umocnień. Zastanawiające było, jak wiele potrafiono dokonać w ciągu stosunkowo krótkiego czasu i szczupłości przydzielonych środków. Rowy strzeleckie o pełnym profilu, stanowiska dla działek przeciwpancernych, karabinów maszynowych i dział piechoty były już gotowe na całej przestrzeni. Roboty nad stanowiskami dla odwodów i nad drugim rzutem pozycji były rozpoczęte. Na przedpolu założono przeszkody z drutu kolczastego, wykopano rowy przeciwczołgowe i zaimprowizowano prostymi, domowymi środkami sztuczne nawodnienia, wykorzystując pomysłowo bieg rzeczki Widawki oraz dość liczne w tym rejonie stawy rybne. Na prawym skrzydle była w pełnym toku budowa szeregu schronów betonowych. Pod warunkiem, że będzie czas na wykończenie robót, stanowiska dywizji można było uważać za znośne, ale tylko w wypadku, jeżeli jej zadaniem będzie przejściowa, krótkotrwała obrona. Jednak wysunięte silnie na zachód i przez to nadzwyczaj eksponowane ugrupowanie armii „Poznań" zdawało się wskazywać, że w strefie głównego oporu armii „Łódź" Wódz Naczelny zamierza wydać jedną z rozstrzygających bitew. Jeśli domysł ten był słuszny, to linia obrony wyznaczona dla armii generała Rómmla musiała być uważana za linię obrony stałej, a co najmniej długotrwałej. Tym założeniom przeczyła znów zarówno nadmierna rozciągłość odcinków dywizyjnych, jak i względna słabość obsady. Istniały poza tym liczne okoliczności, które stawiały pod znakiem zapytania całość sytuacji.“(1)